Sześćdziesiąt pięć lat to tysiące dni codziennej obecności przy drugim człowieku. To zmieniające się budynki, przepisy i standardy opieki, ale przede wszystkim ludzie – mieszkanki, pracownicy, ich rodziny, przyjaciele placówki oraz wszyscy, którzy przez kolejne dekady tworzyli Powiatowy Dom Pomocy Społecznej w Pogórzu.

W sobotę, 13 czerwca-  Dom obchodził jubileusz 65-lecia działalności. Uroczystość stała się okazją do powrotu do historii placówki, podziękowania osobom związanym z nią zawodowo i osobiście. To był również czas spotkań z bliskimi i przypomnienia, że prawdziwą miarą tego miejsca zawsze pozostaje troska o godność, bezpieczeństwo i codzienne życie mieszkanek.

Jubileusz rozpoczęty wspólną modlitwą

Obchody rozpoczęła uroczysta Msza Święta w kościele parafialnym pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Pogórzu, której przewodniczył proboszcz ks. kan. Ignacy Czader.

Dalsza część jubileuszu odbyła się na terenie Powiatowego Domu Pomocy Społecznej. W spotkaniu uczestniczyły mieszkanki, obecni i emerytowani pracownicy placówki, przedstawiciele samorządu, instytucji pomocy społecznej, duchowieństwa oraz osoby od lat zaprzyjaźnione z Domem.

- Historia tego miejsca przypomina bukiet kwiatów. Są w nim chwile piękne i uroczyste, dostojne niczym lilie, ale także te skromniejsze, ciche i codzienne. To właśnie one często mają największą wartość – dobre słowo, obecność, cierpliwość i wyciągnięta dłoń. Przez 65 lat Powiatowy Dom Pomocy Społecznej w Pogórzu tworzyli przede wszystkim ludzie: mieszkańcy, pracownicy, wolontariusze, rodziny i przyjaciele placówki. Każdy z nich dołożył do tej historii swój własny kwiat, swoją pamięć i cząstkę serca. Z okazji jubileuszu życzę całej społeczności Domu wielu kolejnych dobrych lat, pełnych bezpieczeństwa, życzliwości i wzajemnej troski. Niech ten wyjątkowy bukiet wspólnych przeżyć wciąż się rozrasta. Dziękuję za codzienną pracę, która nie zawsze jest widoczna, ale każdego dnia ma ogromne znaczenie.  – podkreśliła Starosta Cieszyńska Janina Żagan, wręczając wspólnie z Przewodniczącym Rady Powiatu Cieszyńskiego Stanisławem Kubiciusem bukiet życzeń. W obchodach wzięli udział także z ramienia samorządu powiatowego  Beata Macura, członkini Zarządu Powiatu Cieszyńskiego i Aleksy Swoboda, skarbnik Powiatu. Ponadto przedstawiciele Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i Starostwa Powiatowego w Cieszynie a także jego jednostek. Ponadto w PDPS w Pogórzy gościły władze samorządowe gminy Skoczów, przyjaciele i  przedstawiciele innych Domów Pomocy Społecznej.

Podczas uroczystości nie zabrakło wspomnień, gratulacji i wzruszeń. Wręczono również pamiątkowe medale i statuetki, wyrażając wdzięczność osobom, które przez lata były związane z placówką i współtworzyły jej historię.

Szczególne podziękowania skierowano do pracowników i emerytowanych pracowników Domu. Wśród uhonorowanych znalazła się także Helena Bydlińska, której podziękowano za wieloletnią pracę, zaangażowanie na rzecz mieszkanek, a także kontynuowanie tej misji w roli wolontariuszki.

Jubileuszową atmosferę dopełniły występy artystyczne oraz wspólne spotkanie przy stole.

Historia zapisana w murach dawnego majątku

Historia Domu jest nierozerwalnie związana z dziejami Pogórza oraz dawnego majątku rodziny Stonawskich. Jan Stonawski nabył wieś w 1860 roku. Za czasów tej rodziny majątek należał do wzorowo prowadzonych gospodarstw, opartych na rolnictwie, leśnictwie i gospodarce rybackiej.

Po II wojnie światowej posiadłość została upaństwowiona i rozparcelowana. Zabudowania przejęło ówczesne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, a następnie rozpoczęto prace związane z przystosowaniem ich do prowadzenia placówki opiekuńczej.

Pierwsze mieszkanki zaczęły przyjeżdżać do Pogórza już pod koniec 1960 roku. Oficjalne otwarcie Państwowego Zakładu Specjalnego dla kobiet nastąpiło 15 października 1961 roku. Początkowo placówka dysponowała 50 miejscami, a opiekę nad podopiecznymi sprawowały głównie pielęgniarki przy wsparciu niewielkiej grupy pracowników administracyjnych.

Rosnące zapotrzebowanie na całodobową opiekę doprowadziło do rozbudowy ośrodka. Powstał nowy pawilon przeznaczony dla 150 osób oraz budynek mieszkalny dla personelu. Obiekty oddano do użytku w 1966 roku, a Dom zapewniał wówczas opiekę około 200 kobietom.

Na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci zmieniały się zarówno nazwa placówki, jak i sposób organizowania opieki. Dawny model, wzorowany na zamkniętych oddziałach szpitalnych, stopniowo ustępował miejsca bardziej indywidualnemu podejściu do potrzeb mieszkanek, terapii, rehabilitacji oraz ich możliwie pełnemu uczestnictwu w codziennym życiu.

Od instytucji do prawdziwego domu

Ważnym etapem rozwoju placówki była rozbudowa i modernizacja przeprowadzona w latach 1996–2000. Zmodernizowano główny pawilon, dobudowano kolejny budynek oraz utworzono przestrzeń przeznaczoną na działalność terapeutyczną i rehabilitacyjną.

Po reformie samorządowej, 1 stycznia 1999 roku, placówka przyjęła nazwę Powiatowy Dom Pomocy Społecznej. W kolejnych latach kontynuowano prace związane z poprawą standardu świadczonych usług. Zmieniono między innymi funkcję zabytkowego dworu, który z budynku mieszkalnego stał się siedzibą administracji, modernizowano pokoje i przestrzenie wspólne oraz stopniowo zmniejszano liczbę osób mieszkających w poszczególnych pomieszczeniach.

Obecnie Powiatowy Dom Pomocy Społecznej w Pogórzu zapewnia całodobowe wsparcie 152 kobietom z niepełnosprawnością intelektualną. Placówka działa wraz z filią „Bursztyn” w Kończycach Małych.

Codzienność Domu to nie tylko opieka medyczna i pomoc w podstawowych czynnościach. To także terapia, rehabilitacja, zajęcia rozwijające zainteresowania, wyjazdy, uroczystości, spotkania integracyjne oraz budowanie relacji z lokalną społecznością. Wszystko to służy temu, by każda z mieszkanek mogła czuć się bezpieczna, zauważona i traktowana z szacunkiem.

Ludzie tworzą historię Domu

Przez 65 lat zmieniały się nazwy, przepisy, budynki i standardy. Jedno pozostawało niezmienne – odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Jubileusz był podziękowaniem dla wszystkich, którzy przez minione 65 lat współtworzyli to miejsce – dyrekcji, pracowników, emerytów, wolontariuszy, rodzin, instytucji współpracujących i przyjaciół Domu. Przede wszystkim jednak był świętem jego mieszkanek, bo to właśnie dla nich i wspólnie z nimi każdego dnia pisana jest dalsza historia placówki.